مفهوم جنگ ترکیبی

جنگ ترکیبی به راهبرد پیچیده‌ای اطلاق می‌شود که ترکیبی از نهادهای نظامی متعارف، نامتعارف، سایبری، روانی و اطلاعاتی را در خود جای می‌دهد.[1] این نوع جنگ برخلاف جنگ‌های کلاسیک، استراتژی و مشخصه‌ای نیست و هدف آن ایجاد ابهام و سردرگمی در نیروهای دشمن و بهره‌گیری از تمام منابع موجود، چه متعارف و چه غیرمتعارف، در یک بستر خاص است.

راهبرد بهره‌گیری از اقوام و مذاهب

تحلیلگران غربی و رسانه‌های اسرائیلی از استراتژی «بهره‌گیری از اقوام و مذاهب در ایران» به‌عنوان یک سلاح پنهان جنگ احتمالی آینده سخن‌ می‌گویند. این امر نشان می‌دهد که رژیم به‌دنبال بهره‌برداری از «اقوام ناراضی» ازجمله آذری‌ها، کردها، بلوچ‌ها و اعراب برای ایجاد شکاف داخلی و بی‌ثباتی است. روزنامه «اورشلیم پست» به تلاش‌های موساد برای جذب جاسوس از میان اقلیت‌های قومی و مذهبی ایران اذعان کرده است. برخی از تحلیلگران داخلی نیز به لزوم ارائه کمک‌های مادی (مانند اسلحه) و لجستیکی به گروه‌های مخالف در ایران اشاره کرده تا از این طریق آنان را قادر به اقدامی قاطع کنند. این استراتژی دقیقاً الگوی تاریخی مشاهده شده در اندونزی است، با این تفاوت که این‌بار هدف، فروپاشی داخلی و ازهم‌گسیختگی ایران ازطریق بهره‌برداری از بافت اجتماعی و تضعیف انسجام ملی است.[2]

پاسخ راهبردی ایران و لزوم بازنگری در دکترین دفاعی

در سیاست‌های جمهوری اسلامی ایران در پاسخ به این تهدیدات ترکیبی، نشانه‌هایی از تدوین دکترین دفاعی جدیدی وجود دارد.