غزه همچنان صحنه بحرانی‌ترین قحطی و بحران انسانی پس از جنگ است. گزارش‌های میدانی و رسانه‌ها نشان می‌دهد که میلیون‌ها فلسطینی در مواجهه با کمبود شدید غذا، آب و دارو هستند. در این ماه تلاش‌هایی برای ارسال کمک از سه مسیر زمینی، هوایی و دریایی آغاز شده است، اما موانع بزرگی همچنان وجود دارد؛

مهم‌ترین مانع، کنترل اسرائیل بر گذرگاه‌هاست. گزارش‌ها حاکی است هزاران کامیون کمک در اردن و مصر معطل مانده‌اند و اجازه ورود پیدا نمی‌کنند.[1] جمهوری اسلامی ایران نیز برای رساندن کمک به مسلمانان غزه علاوه‌بر فشار دیپلماتیک بر اسرائیل و آمریکا، از ابزار تهدید و بستن باب‌المندب توسط یمن نیز استفاده می‌کند تا اسرائیل را ناچار به باز کردن گذرگاه‌ها کند. رسانه‌ها حتی از فاسد شدن و تأخیر در رسیدن کمک‌های واصله به غزه، به‌دلیل پیچیدگی تشکیلات جدید توزیع که تحت نظر بنیاد تازه‌ آمریکایی و اسرائیلی است، خبر داده‌اند. زنان و کودکان در صف دریافت غذا با حمله‌های پهپادی و شلیک‌های مستقیم کشته می‌شوند.[2]

مقامات اسرائیلی تأکید دارند که تحقق امنیتشان و جلوگیری از بازسازی حماس در غزه، مقدمه‌ای لازم برای بازگشایی مرزهاست. این تضادِ سیاستی سبب شده وارد کردن غذا مانند میدان جنگی سیاسی به محل منازعه بدل شود؛ هر پیشرفتی در کمک‌رسانی به‌سرعت با شرط‌گذاری جدید از سوی رژیم صهیونیستی پاسخی می‌گیرد؛ ازاین‌رو کمک‌رسانی‌های زمینی امکان ندارد و کمک‌رسانی هوایی نیز انجام نمی‌شود؛ درنتیجه، بحران غزه به‌سرعت به موضوع مهمی در معادلات جهانی تبدیل شده و تلاش بین‌المللی برای رساندن غذا به این منطقه، هر روز با چالش‌های جدیدی ازجمله تنش سیاسی و لجستیکی مواجه می‌شود.