«أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ»

قرآن وعده داده است که زمین به بندگان صالح می‌رسد؛ اما این وعده به معنای یک اتفاق ناگهانی و بی‌هزینه نیست. وراثت زمین نتیجه یک مسیر طولانی تاریخی است؛ مسیری که محور اصلی آن، استقامت است.

 صالحان کسانی نیستند که صرفاً نیت پاک یا باور درست داشته باشند؛

صالح کسی است که در مسیر حق می‌ماند؛ کسی که زیر فشار تهدید خستگی و شکست‌های مقطعی عقب نمی‌نشیند.

مسیر وراثت زمین مسیر آسانی نیست. دشمنی، تحریم، جنگ رسانه‌ای، اختلافات داخلی، فرسایش نیروها و حتى تردیدهای فکری جزئی از این راه‌اند. 

 از نگاه تمدنی وراثت زمین یعنی جابه جایی مدیریت جهان از جبهه باطل به جبهه حق چنین جابه جایی بزرگی طبیعتاً بدون مقاومت رخ نمی‌دهد. انتظار انتقال قدرت بدون هزینه تصوری نادرست است.

 استقامت فقط تحمل رنج نیست؛ بلکه هوشمندی در ادامه مسیر است، یعنی عاقلانه ادامه دادنِ مسیر، اصلاح خطاها بدون کنارگذاشتن هدف بازسازی نیروها بدون عقب نشینی. 

 قرآن هم افق را نشان می‌دهد و هم مسیر را می فرماید: «لو لَوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُمْ مَاءً غَدَقًا)»؛ «اگر در این راه استقامت کنند، با آب فراوان سیرابشان می‌کنیم». 

این آب فراوان می‌تواند نماد گشایش بزرگ، حتی ظهور باشد. این افق برای کسانی باز می‌شود که حاضرند زمان بدهند، هزینه بدهند و بایستند. 

 جامعه‌ای که خود را برای ظهور آماده می‌کند، قبل از هر چیز باید خود را برای ماندن آماده کند؛ ماندن در مسیر حق حتی وقتی راه طولانی می‌شود فشارها زیاد می‌شود و نتیجه فوری دیده نمی‌شود.

 وراثت ،زمین پایان مسیر است؛ و استقامت شرط رسیدن به این پایان. اگر این قاعده درست فهمیده شود قدرتمند شدن از شعاری کلی به نقشه‌ای عملی تبدیل می‌شود.

 برگرفته از کتاب منتظر واقعی