نویسنده: حدیث مستور 

بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین تشییع تاریخ را امام شهید ما رقم می‌زند؛ رهبری که به‌راستی امتی در قامت یک انسان بود. رهبری که حتی پس از شهادت نیز زمام این ملت را در دست دارد؛ چراکه تشییع او تنها بدرقه پیکر یک رهبر نیست، بلکه ندایی است طنین‌انداز در عالم که در حافظه تاریخ ماندگار خواهد شد.

 رژیم صهیونیستی که سال‌ها کوشیده بود سیمای غرب آسیا و جبهه مقاومت را در آیینه رسانه‌های جهان مخدوش سازد و اهداف جمهوری اسلامی ایران را نامشروع و خشونت‌طلب جلوه دهد، این‌بار در برابر دریای خروشان مردمی که در تشییع امام شهید حضور یافته‌اند، با روایتی مواجه می‌شود که بنیان آن تصویرسازی را به چالش می‌کشد. آنچه تشییع میلیونی و جهانی یک رهبر و سیاستمدار به جهان مخابره می‌کند، آن است که شخصیت آن رهبر و ایدئولوژی و گفتمان فکری ـ سیاسی او از مرزهای کشور خود فراتر رفته و در سطح جهانی گسترش یافته است. 

این رخداد عظیم، آن هم پس از جنگ رمضان؛ جنگی که دشمن در آن موجودیت نظام جمهوری اسلامی ایران را آماج حملات خود قرار داده بود، حقیقتی دیرپا را بار دیگر آشکار می‌سازد: قدرتی که تنها بر زور و غلبه استوار باشد، ماندگار نخواهد ماند؛ آنچه قدرت را حفظ می‌کند و به آن دوام می‌بخشد، رضایت مردم، سرمایه اجتماعی و پیوندی است که میان یک ملت و آرمان‌هایش شکل می‌گیرد.

 اما آنچه این تشییع را بیش از هر چیز ممتاز و سرنوشت‌ساز می‌سازد، «بی‌سابقه بودن» آن است. این تشییع می‌تواند تمامی تلاش‌هایی را که برای تخریب چهره ایران، انکار همبستگی ملت و القای شکاف‌های سیاسی، مذهبی و قومی صورت گرفته است، خنثی کند و به نقطه عطفی در میدان روایت‌ها و نبرد رسانه‌ها بدل شود. تصویری که در آن، مرزبندی‌های معمول رنگ می‌بازد و آنچه باقی می‌ماند، هویتی مشترک و سرنوشتی واحد است؛ جایی که انسان‌ها، فارغ از تفاوت‌های سیاسی، مذهبی و قومیتی، در کنار یکدیگر معنای «امت واحد» را به نمایش می‌گذارند. چراکه اساساً تشییع زعما و علما، صرفاً آیین وداع با پیکری که از میان ما رفته نیست؛ بلکه آیین به ودیعه گرفتن دوباره یک اندیشه، یک راه و یک مسئولیت تاریخی است.

 حضور سران کشورهای مختلف در ادای احترام به پیکر مطهر امام شهید و بین‌المللی بودن این تشییع، تنها نشانه تکریم یک شخصیت نیست، بلکه از شکل‌گیری نظمی نوین در منطقه حکایت دارد و جایگاه ایران را پس از جنگ رمضان استوارتر از گذشته به نمایش می‌گذارد. این حضور جهانی و میلیونی، پروژه «خاورمیانه جدید» را که سال‌ها این گزاره را به منطقه القا می‌کرد که امنیت منطقه بدون حضور و مداخله آمریکا ممکن نیست، با چالشی بنیادین روبه‌رو می‌سازد و آن روایت را به پرسش می‌کشد. در برابر این روایت، پیام این تشییع آن است که امنیت منطقه، بدون حضور و نقش‌آفرینی ایران، نه تحقق خواهد یافت و نه پایداری خواهد داشت؛ پیامی که ایران را به‌عنوان یکی از ارکان اصلی معادلات امنیتی منطقه و بازیگری تعیین‌کننده در نظم نوین غرب آسیا بازتعریف می‌کند.

مرور کوتاهی بر جنبه‌های تمدنی تشییع امام شهیدمان گذشت؛ اما آنچه از همه این نکات مهم‌تر است، حفظ و تداوم این همبستگی جهانی، به‌ویژه در جهان اسلام، است. چراکه از منظر مطالعات رسانه، روابط بین‌الملل و افکار عمومی، قدرت تنها زمانی ماندگار می‌شود که استمرار یابد. وداع با رهبر شهید، اگر در همان لحظه بدرقه پایان پذیرد، تنها رویدادی در حافظه تاریخ خواهد بود؛ اما اگر هر انسان و هر ملت، پس از آن، خود را بیش از گذشته در برابر جامعه، حقیقت و آینده مسئول بداند، آن‌گاه این وداع، دیگر پایان یک راه نیست، بلکه آغاز فصلی تازه است؛ فصلی که آن تمدن نه با سخن، که با مسئولیت انسان‌ها بنا می‌شود.