اخبار اخیر از سوی خبرگزاری‌ها حاکی است که در استان سویداء واقع در جنوب سوریه، با میانجی‌گری يك جانبه آمریکا بین رژیم سوریه و طرف‌های محلی، عملاً اجبار دولت مرکزی به بیرون رفتن و واگذاری امور به شوراهای محلی دروزی صورت گرفته است. در این توافق، نهادهای وابسته به دمشق حق ورود به سویداء را ندارند و مسئولیت تأمین امنیت منطقه برعهده شوراهای محلی دروزی گذاشته شده است. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز در واکنشی اعلام کرده که نمی‌توانیم نظاره‌گر وضع برادران دروزی خود در سویداء باشیم و باید منطقه جنوب دمشق را خلع سلاح کنیم و به حمایت از دروزی‌ها ادامه دهیم.[1]

از یک سو تل‌آویو خود را حامی امنیت و منافع دروزی‌ها جلوه می‌دهد – که در اسرائیل نیز جمعیت قابل توجهی از دروزی‌ها زندگی می‌کنند – و از سوی دیگر این توافق به تشدید آشفتگی و تجزیه در ساختار سوریه منجر شده است. در عمل، استان سویداء از زیر سیطره دمشق خارج شده و شورایی متشکل از بزرگان قبایل و نخبگان محلی اداره امور روزمره را برعهده گرفته‌اند. منابع محلی نیز گزارش داده‌اند که پس از درگیری‌های خونین اخیر، همه نیروهای عشایری طرفین آتش‌بس، از شهر سویداء خارج شده و مدیریت موقت شهر در اختیار شورای قبایل محلی قرار گرفته است.

این تحولات نشان از تداوم طرح‌های «فدرالیزه‌سازی» یا «تکه‌تکه‌سازی» سوریه دارد. تل‌آویو با بهره‌برداری از بحران‌های داخلی و هراس اقلیت‌ها، تلاش می‌کند خود را به‌عنوان حامی «ثبات اقلیتها» در جنوب سوریه معرفی کند؛ درحالی‌که تقویت شورش‌های محلی و تحریم نهادهای دولتی، امکان بازگشت حکومت مرکزی را ناممکن کرده است. افزون بر این، این خودگردانی دروزی‌ها هرگونه مداخله مستقیم دولت سوریه را ممنوع می‌کند و خبر از تضعیف حاکمیت دمشق در یک‌چهارم جنوبی خاک آن می‌دهد. در آینده این مسئله زنگ خطری جدی برای تمامیت ارضی سوریه است؛ به‌ويژه اينكه استان سویدا رسماً اعلام استقلال کرده است. درمجموع، این رخدادها آب پاکی را روی طرح «سوریۀ یکپارچه» ریخته و چشم‌اندازی از نظام فدرال یا حتی الحاق این مناطق به یک ائتلاف نزدیک به اسرائیل را پدید آورده است.