در زمان تحولات بزرگ در غرب آسیا، مفهوم راهبردی جدیدی در مدیریت درگیری با رژیم صهیونیستی پدید آمده است که مفهوم وحدت عرصه‌ها است. این مفهوم به نبرد به عنوان یک جبهه منزوی و جداگانه نگاه نمی کند، بلکه به عنوان یک سیستم به هم پیوسته از عرصه ها و جبهه ها نگاه می کند.
غزه، لبنان، عراق. یمن، ایران و مردم آزاده جهان همه پیوندهایی را در یک شبکه تقابل واحد تشکیل می دهند.
این ایده در اصل خود ساده و در پیامدهای آن عمیق است.
اگر یک میدان شعله‌ور شود، میدان های دیگر به حرکت درمی‌آیند و اگر جبهه ای باز شود، دشمن خود را در مقابل چندین جبهه می بیند.
در اینجا قوانین بازی تغییر می کند. به جای اینکه دشمن در یک جنگ کوتاه و محدود بجنگد، خود را در یک جنگ فرسایشی طولانی می بیند و به جای اینکه نیروهایش را در یک جبهه متمرکز کند، مجبور می شود آن‌ها را در چند جبهه پراکنده سازد. این گونه است که جغرافیا به عامل فشار استراتژیک تبدیل می شود.
این مفهوم تنها به مرزهای نظامی محدود نمی شود، بلکه ابعاد سیاسی، فکری و فرهنگی عمیق‌تری دارد.
محور این دیدگاه، مسئله فلسطین است، مسئله‌ای که رهبری ایران از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1979 آن را مسئله محوری برای امت دانسته است.
از همینجا بود که دعوت امام روح الله خمینی برای احیای «روز جهانی قدس» در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان شکل گرفت تا این روز، صدایی جهانی برای قدس باشد و تأکید کند که فلسطین مسئله‌ای انسانی و مربوط به سرزمین و مقدسات است.
هر سال این معنا تجدید میشود و هر سال این پیام تجدید می‌گردد؛ حتی در سخت‌ترین شرایط مانند امروز.
امروز، در زمانی که ایران مورد تجاوز غیرقانونی و وحشیانه آمریکا و اسرائیل قرار گرفته و در شرایطی که جبهه لبنان درگیر است و حملات به غزه و فلسطین ادامه دارد، تهران نه تنها از برگزاری روز قدس دست نمی‌کشد، بلکه آن را با اصرار بیشتری برگزار میکند؛ زیرا این روز صرفاً یک مناسبت سیاسی نیست، بلکه بیانی از یک موضع اصولی است؛ موضعی که فلسطین را پیش از آنکه یک مسئله ژئوپلیتیکی باشد، یک مسئله انسانی می‌بیند.
اینجاست که روز قدس با «وحدت ساحات» پیوند میخورد: اولی بیانگر پیام و نمادگرایی است و دومی بیانگر استراتژی و میدان؛ و بین نماد و میدان، معادله جدیدی در درگیری شکل می گیرد، معادله ای که می گوید فلسطین یک جبهه جداگانه نیست، بلکه در قلب مناقشه در منطقه قرار دارد و بیت المقدس نه تنها نماد، بلکه قطب نما و موقعیت و جهت است.
بنابراین، مسئله فلسطین در آگاهی و در میدانی در کنار هم حضور دارد.
بنابراین روز جهانی قدس به عنوان یادآور سالانه باقی می ماند اینکه ظلم و ستم بر یک قوم می تواند تمام عرصه ها اعم از تاریخ، جغرافیا، تعلقات و انسان ها را به هم پیوند دهد و متحد کند.