﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ﴾

یک شعار صرف نیست، بلکه اصلی قرآنی برای تنظیم روابط میان مسلمانان است. از نگاه جمهور مفسران، واژه «المؤمنون» در این آیه لفظی عام است که همه مسلمانان را ـ مادامی که از دایره اسلام خارج نشده باشند ـ در بر می‌گیرد. بنابراین اصل در رابطه میان مسلمانان، برادری، همدلی، نصیحت و همکاری بر خیر و تقواست، نه دشمنی، تکفیر و نزاع.

امروز که امت اسلامی با چالش‌های بزرگ سیاسی، فرهنگی، رسانه‌ای و نظامی روبه‌رو است، دشمنان اسلام بیش از هر زمان دیگری از تفرقه مسلمانان سود می‌برند. هر اندازه شکاف‌های مذهبی، حزبی و قومی عمیق‌تر شود، امت اسلامی ضعیف‌تر خواهد شد و راه برای سلطه دشمنان هموارتر می‌گردد.

البته اخوت اسلامی به معنای چشم‌پوشی از حق و باطل یا تعطیل کردن نقد علمی و گفت‌وگوی دینی نیست؛ بلکه به این معناست که اختلافات در چارچوب عدالت، ادب، انصاف و حفظ حرمت مسلمانان مدیریت شود و به ابزاری برای دشمنی و درگیری تبدیل نگردد.

از این رو، وظیفه علما، دعوتگران و همه مسلمانان آن است که ضمن پایبندی به قرآن و سنت، اجازه ندهند قدرت‌های سیاسی، تعصبات حزبی یا توطئه‌های دشمنان، مصادیق آیات الهی را دگرگون سازد و اصل بزرگ اخوت اسلامی را به حاشیه براند. امت اسلامی هر زمان به این اصل قرآنی نزدیک‌تر شده، به عزت و قدرت دست یافته و هر زمان از آن فاصله گرفته، هزینه‌های سنگینی پرداخته است.

ماموستا حکیمی/باینگان