بسماللهالرحمنالرحیم
﴿الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ﴾
(بقره/۱۵۶)
در معارف اصیل اسلامی، فقدان دانشوران و فقیهان برجسته، ثلمهای جبرانناپذیر بر پیکرهی جامعهی علمی و دینی امت شمرده شده است؛ چنانکه در کلام شریف نبوی آمده است:
«مَوْتُ الْعَالِمِ مَوْتُ الْعَالَمِ»
(مرگ عالم، رخوت و خسرانی برای جهان است).
همچنین با تمسک به سنت حسنه و بیان شریف نبوی در تسلی بر مصائب:
«إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلٌّ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ»
(بیگمان آنچه خداوند میستاند و آنچه میبخشد از آنِ خود اوست و هر پدیدهای نزد وی سرآمدی معین دارد؛ پس باید شکیبایی ورزید و امید به پاداش الهی داشت).
ما جمعی از علما و مدرسین اهلسنت استان سیستان و بلوچستان، با تکیه بر مشترکات عمیق ایمانی و پیوندهای وثیق اسلامی، این ضایعهی مؤلمه را خسرانی برای عموم امت اسلامی و جامعهی علمی کشور میدانیم.
بدینوسیله ارتحال فقیه وارسته، محقق برجسته و رجالیِ نامدار، حضرت آیتالله سید موسی شبیری زنجانی (رحمةاللهعلیه) را به محضر رهبر معظم انقلاب اسلامی، حوزههای علمیه، دانشگاهیان، شاگردان، ارادتمندان و بهویژه بیت مکرم و معزز ایشان تسلیت و تعزیت عرض مینماییم.
از درگاه ایزد منان برای آن فقیه فقید، علوّ درجات، غفران و رحمت واسعهی الهی و برای بازماندگان، شاگردان و عموم جامعهی دینی و علمی کشور، صبر جمیل، اجر جزیل و ثبات قدم در مسیر خدمت به اسلام و مسلمین مسئلت داریم.
مولوی واحدبخش شنبهزهی، امامجمعه اهل سنت سرسوره شهرستان سیب و سوران
و جمعی علمای اهلسنت استان سیستان و بلوچستان
۳۰ شهریور ۱۴۰۵