دشمن خارجی تکلیفش روشن است؛ آمریکا و رژیم اشغالگر قدس بدون هیچ نقابی شمشیر را از رو بسته‌اند و شناخت آن‌ها پیچیدگی ندارد. اما خطرناک‌ترین لایهٔ این نبرد شطرنج‌گونه، «جریان نفاق» و دشمن داخلی است!

تاریخ امت اسلام پر است از زخم‌هایی که نفاق بر پیکر مسلمین وارد کرده است. بزرگ‌ترین فتح‌های ما ضربه زدن به هژمونی آمریکا و صهیونیسم است، اما هر جا امت کُند شده یا عقب‌نشینی کرده، از خنجر نفاق بوده است. منافق کیست؟ منافق لزوماً کسی نیست که با پرچم دشمن بیاید؛ بلکه اتفاقاً فکری است با ظاهری فوق‌العاده داغ، شعارهای تند و چهره‌ای موجّه یا دینی، اما با کنش‌هایی که «وحدت امت» را نشانه می‌گیرد!

بزرگ‌ترین سرمایه و مزیت نسبی مسلمین در برابر کفر جهانی، «وحدت و اعتماد عمومی» است. هر تفکر و هر تریبونی —حتی با ظاهر دینی— که در این شرایط جنگی، به دنبال ایجاد دوقطبی‌های کاذب، ترویج بی‌اعتمادی، شکاف میان مردم و حاکمیت، و برهم زدن صفوف فشرده امت باشد، دقیقاً دارد در زمین ترامپ و نتانیاهو بازی می‌کند. این همان نفاق سناریونویسی‌شده است!

از سوی دیگر، ریشه بخشی از این انحراف به «روشنفکری بیمار» بازمی‌گردد. روشنفکری در کشورهای ما متأسفانه تقلیدی و غرب‌زده متولد شد. آن‌ها نسخهٔ غربِ رنسانس‌زده را که با خرافات کلیسا می‌جنگید، کورکورانه روی اسلام پیاده کردند؛ در حالی که اسلام، خودِ عقلانیت، علم و حکمت است. روشنفکرِ واقعی و علماءِ اصیل امت، کسانی هستند که از دل مردم برمی‌خیزند، با مردم زیست می‌کنند و بر هویت تاریخی و اسلامی خود می‌بالند، نه کسانی که امتداد گفتمانی دشمن در داخلند.

امروز روز بیداری است! باید جریان نفاق را با شاخصه اصلی‌اش شناخت: «هر صدایی که وحدت مسلمین را علیه کفر ضربه بزند، صدای نفاق است.» برای غلبه بر دشمن خارجی، ابتدا باید با بالا بردن آگاهی و بصیرت، از میدان‌داری جریان نفاق عبور کنیم. وحدت امت توحیدی، دژ محکمی است که هیچ موشک و تحریمی توان رخنه در آن را ندارد.