در دوره پهلوی، محل تبعید من ایرانشهر بود. در آنجا رفته‌رفته روابط خوبی با علمای اهل سنّت پیدا کردیم. من به یک نقشه‌ی عملی برای رفع موانع روانی میان سنّی و شیعه‌ی شهر، از طریق یک همکاری دینی مشترک، می‌اندیشیدم. 

باب گفت‌و‌گو را با یکی از علمای اهل سنّت ایرانشهر به نام «مولوی قمرالدّین» گشودم که امام جماعت مسجد نور بود. 

به او گفتم: مسئولیّت اسلامی بر ما واجب میسازد تا به آینده‌ی اسلام و خطراتی که آن را تهدید میکند و موانعی که در برابر آن است، نظر داشته باشیم؛ و همه‌ی مسلمانها ـ صرف‌نظر از وابستگی مذهبی خود ـ در این نگاهِ آینده‌نگرانه، مسئولیّتهای خطیری بر عهده دارند. امّا اگر به نبش قبر گذشته‌ها بپردازیم و در کتابهای پیشینیان دنبال موارد اختلاف باشیم، این امر نتیجه‌ای جز تشدید کینه و نفرت و تحریک احساسات نخواهد داشت و این مسئله به هیچ وجه به مصلحت اسلام و مسلمین نیست. 

همچنین به او گفتم: این بدان معنی نیست که ما پیوندمان را با گذشته قطع کنیم، زیرا موجودیّت فکری و عقیدتی ما به این گذشته وابسته است؛ امّا همکاری ما باید بر پایه‌ی آینده و نگاه آینده‌نگر باشد. 

در واقع این محور گفت‌و‌گوی من با همه‌ی برادران اهل سنّت بود که با آنها برخورد و دیدار داشتم. و دیدم افراد مخلص آنها پاسخ مساعد خوبی به این اندیشه دادند. 

 در چارچوب این دیدگاه، نقشه‌ی عملیِ متواضعانه‌ای ترسیم کردم مبتنی بر برپایی یک مراسم مشترک سنّی و شیعه در طیّ روزهای ۱۲ ربیع‌الاوّل ( که به روایت اهل سنّت سالروز میلاد پیامبر اکرم «صلّی الله علیه و آله» است)  تا ۱۷ ربیع‌الاوّل (که به روایت شیعه سالروز میلاد شریف آن حضرت است).

و ما بر سر این امر توافق کردیم.

شهید خامنه‌ای به روایت خودش